بی ستاره ترین

مناجات

دَمَق

دنجِ نمورِ تنهایی

باوری سبزتر از هرچه بهار

مسافرِ همیشگی

دریچه ی خاطر

 

اگر به روی نگاهم دری ببندی، باز

تو از دریچه ی قلبم هنوز پیدایی

 

که با تو عطرم و از قید و بند آزادم؛

اگر بهانه تو باشی خوش است رسوایی

صفرِ مطلق

عصرِ سُربی

منم وَ تو وَ صبرها

دردِ تناقُض

یکی در این حوالی بود

یادِ آن،.. روزگاران بخیر

بی مار

تصور می کنم گاهی...

نبردِ نابرابر

یلدای یاقوتی

کاش می شد مادر

نمی دانم!

گمشده در خویش