چراغ های خاموش

به چراغ های خاموشتان می خندم

که تیره-بختیِ من

از روشن-بینیِ هولناکی است

که قواره ی چشم هایتان نمی شود

 

آری!.. بیداری

نوزادِ زودرسِ من بود

در مریضخانه ای که نامش وطن است

و مردمانش

در گهواره ی سینه هاشان

عُقده می پَروَرند

 

پس،..

اگر نه از فرزانگان،

از دیوانگان خواهم بود

تا تن به جماعتی ندهم

که گیسوانم را به گلوله می بندند

و دلگرمی ام را از دار می آویزند

 

بیایید

و پوست از اندیشه ام برگیرید

که فکرهای من

به هر کجا، بیرون از جهانِ محقّرتان

راه یافته است