بهارانِ عشقِ ما

 

من، تو، بهااار، نم نمِ باران،.. پیاده رو

شب، عطرِ قهوه، چشمکِ یک تابلوی نئون

نجوای رود، باله ی گل، پرسه ی نسیم

رقصیدن خیااال، به ریتمِ آکاردئون

 

من! عاشقِ تمامِ جهان را قدم زدن

همپای قصه های تو، در کفش های جیر

تو! با تمامِ حوصله، بی چتر، پا به پام..

در سایه سارِ اَمنِ تو طِی می شود مسیر

 

بیهوده نیست پرتم اگر از حواس، گاه

بیهوده نیست گمشدنم در حوالی ات

جذبم چنان که کاه به آغوشِ کهربا

جذبم به آن دو چشمِ خوشِ پُرتقالی ات

 

گفتی: « تو آرزوی منی »، گویی آب شد

از جمله ات درون دلم هر چه حبه قند

لبخند و شعر و شور و شعف را دوباره زیست

تا با تو گشت این زنِ دائم-گلایه مند

 

با تو دوباره وقفه ی در خود-تنیدنم

پایان گرفت و نوبتِ پروانگی رسید

قندیلِ یأس های مرا مِهرت آب کرد

عشقت دوباره در دلم انگیزه آفرید

 

با آن دو چشمِ شعله ور از شورِ زندگی

با حرف های مثلِ خودت، گرم و بی ریا

پیدا شدی که دستِ خزان را رها کنم

باور کنم حضورِ بهاری دوباره را

 

پیدا شدی که کامرَوا زندگی کنم

ممکن شود کنار تو هر آنچه که بعید

روشن شود به کوریِ چشمِ کلاغ ها

در قلبِ این مترسکِ اندوهگین، امید

 

پیدا شدی که شورِ غزل را درآورم

بی قید و بند پَر بکشم در هوای شعر

با هرچه سدّ و صخره بجنگد تحمّلم

بانوی بندها بشود ناخدای شعر

 

تو! مثل یک دریچه ی روشن به آسمان..

با خود چه ساده می بَری ام روی ابرها

اما زمانه بال و پَرَم را شکسته، حیف!

حَبسَم، دچارِ یک قفسم تا خودِ خدا

 

کشفم نکرد قبلِ تو هرگز کسی، ولی

از اکتشافِ جاذبه ای بین ما چه سود؟

دیر آمدی و فرصتِ یک عاشقانه سوخت

این قصه نانوشته به پایان رسید زود

 

ما! ناگزیر ملعبه ی دستِ سرنوشت..

از ابتدا دچارِ هم اما جُدا..جُدا..

با ما زمانه راه نیامد! تمام شد!

کوتاه بود عمرِ بهارانِ عشقِ ما