بیزاری

 

بیزارم از هر روز و شب، یکریز باریدن

تصویرِ کمرنگِ تو را در ذهنِ خود دیدن

با چشمهای خیس، شب را تا سحَر کردن

محضِ تو را در خواب دیدن، گاه خوابیدن

 

بیزارم از چشم انتظاری های بی پایان

اردیبهشتی مملو از دلتنگیِ آبان

از نوشداروهای بعد از مرگِ سهرابم

از دردهای مانده تا امروز، بی درمان

 

از سنگِ بیرحمی که خوابِ برکه را آشُفت

از آنکه زیرِ گوشم از دلباختن می گفت

از بازیِ نقشِ زنی خوشبخت، امروزی

از این موافق بودنم با حرف های مُفت

 

از اتفاقی دیدنت در کوچه ای گهگاه

از رونقِ احساس های سطحی و کوتاه

از دست و پا گم کردنم وقتِ تو را دیدن

افتادنم از چاله ی دلبستگی در چاه

 

از گشتنِ تقویمهای بی بهارِ سرد

از بوسه هایی که برامان -باد- می آورد!

از من کنارِ تو ولی در عالَمِ رویا

از آنچه در ما احتمالِ عشق را کم کرد

 

بیزارم از تو، از خودم، از این جهانِ پست

از امتدادِ تلخکامی های بی بُن بست

از مُهملاتِ مَردُمانِ عامی و بیعار

از این خدای دورِ با هر ناخدا همدست

 

بیزارم از بیزار بودن های پی در پی

کِی می شود این سنگلاخِ دل-سپُردن، طِی

کِی می شود دست از سرم بردارد این حسرت؟

پژمُرده گردد آنچه در قلبم نشاندی، کِی؟

 

کِی می شود من باشم و آرامشی مطلوب؟

کِی می شود حالِ دلم یکبارِ دیگر خوب؟

باید فراموشی بگیرم، دست بردارم-

از آنچه قبل از پَروراندن، کرده ای سرکوب

 

در من هیولاییست از دنیایِ بیزاری

از دودمانِ ضربه های محکم و کاری

تا ریشه دارد در عروقم، ضربه خواهم خورد

از هر کجایِ روزگارِ غرقِ دشواری

 

یا می بَرَد این سیلِ بیزاری جهانم را

یا می خورَد کم کم جُذامِ فکر، جانم را

این نفرتِ لبریز در جانم، اگر عشق است-

پس از چه آسان می دَرَد روح و روانم را !