حجمِ اندوه کمی بیشتر از ظرفم بود
خواستم سر نرود روی جهان، جاری شد
بغض، از حنجره تا خانه ی چشمانم را
سخت پیمود اگر چشمه ی قَهّاری شد
گفته بودید دچارید به بی حوصلگی
تا که ابری نشود حالِ من از دستِ شما
مقصدِ چشمه ی من پهنه ی دریاست ولی
چه کنم خورده سرِ راه به بن بستِ شما
عبور می کنم از تو
به مقصدی که نشاید...
به جُرمِ بستنِ این دل
به آنچه "منع و نباید"
عبور می کنم از تو
به احترامِ خُدامان
که بی خیال گذشت از
کنارِ دغدغه هامان
گرچه تنها بهانه ای اما..........من نمی خواهم از تو بنْویسم
تو همان تیشه ای و من، ریشه..........تو همان شعله ای و من، شبنم
من نمی خواهمت ولی چه کنم؟..........حلقه ای بر مدارِ کیوانی
روی جغرافیای احساسم..........تو مسیری به هر گلستانی
پروردگارِ خویشتن-داری شدم از بس
پیوسته رنجیدم ولی دم برنیاوردم
پیش از تو، پیش از عشق، قلبم سنگِ سردی بود
با تو، چنان پروانه گِردِ شعله می گردم
