باوری سبزتر از هرچه بهار

گرچه اینجا سرد است

و از آزارِ زمستانِ زمان

دشتِ اندیشه ی آدم، شده چون

شوره زاری بی جان،..

گرچه آبادیِ دلها شده همسنگِ کویر

و سرشتِ بشر است-

به جهالت زنجیر،..

بذر مِهرِ من و تو اما باز

می شکافد دلِ یخبندان را

می دمد از دلمان سبزتر از هرچه بهار

باوری از گُل و پروانه و ریحان،.. سرشار