باران نیامد و ما ایستاده ایم

با چشم های تَر

بر گورِ چشمه ی خشکیده از شَرَر

مبهوتِ قهرِ آسمان و لبِ تشنه ی زمین

در سوگِ هر گُلِ پژمرده، بی ثمر

کِی می شود بِرَوَد از دلِ گیاه

ترسِ فسُردگی و تیشه و تبر

 

باران نیامد و آخر جوانه زد

در دست هایِ ما

از فرطِ بارشِ انبوهِ چشم ها

صد ساقه ی امید

صد بوته ی دعا

ای آسمان کجاست نَمِ سخاوتت؟

تا کِی بریده شاخه ی معصوم هر درخت

تا کِی تنیده رشته ی پوکی به ساقه ها

باران بیا ببار و بشور از خیالِ گُل

آشوبِ نیستی

اندیشه ی فنا