ساعت گذشته است

از رأسِ گُنگِ سعادت،.. وَ ما هنوز

در امتدادِ بیکرانِ افق،.. رو به روشنی

سیمرغ وار

پرواز می کنیم

ظلمت دریده روحِ زمین را به دشنه ای

از تیغه ی عَدَم

ما چون مسیح، مَست

شعرِ سفر به روشنِ خورشیدِ خانه را

از ژرفِ تیرگی

تا اوجِ بامِ نور

آغاز می کنیم

 

ساعت گذشته از افسون و سِحر و آه...!

چشمانِ این پلنگ

اما نشسته است

با چشمداشت

در روشنایِ ماه

ما گرچه مُرده وار

بر خاکِ سردِ حقیقت نشسته ایم

اما چُنان نسیمِ صبا،.. فارغ و رها

بی غصّه، رستگار

با ذرّه ای امید

اعجاز می کنیم